MONDİ'ME SÖZÜMDÜ

Baros deyince genelde tutamadığım bir söz gelir aklıma.
Ben transfer dönemleri açıkçası üzgün olurum genelde. Ne denli yeni tranferler takıma yapılan katkılarla mutlu olsam da,başarılı olsun başarısız olsun sevdiklerime çok üzülürüm. Kendimi de alıştırmaya çalışırdım daha gitmeden.
Neyse...
Ben önceden hiç sporla ilgilenmezdim. Hep Galatasaraylıydım,evet, ancak hiç ilgilenmezdim.
Sonra 2006-2007 döneminde bir tutku başladı bende. O yüzden de benim için 17. şampiyonluğumuzun yeri ayrıdır. Güçlükle alınan bir şampiyonluk olsa da,benim gördüğüm ilk şampiyonluktu sanki.
İşte bu şampiyonluk öncesi çok gelen olduğu gibi çok da giden oldu.
Biri var ki benim gözyaşlarımın sel gibi akmasına neden oldu. Mondi'miz.
Ben Mondragon gittiiğinde nasıl ağladım,nasıl. Deliler gibi. ''Güle Güle Mondi'' yazılarını okuyup okuyup ağladım. Aylar sonra bile. Hala Mondi'min sevinçten bile olsa gözyaşları içindeki görüntülerini görünce hemen kapatırım onu,güçlükle tutarım çünkü kendimi.
Ben onu çok sevdim. Bozuk Türkçesini,duygusallığını,Galatasaraylılığını...
İşte öyle çok ağladım ki. Kendime bir söz verdim: Bundan sonra asla yabancı bir futbolcu için ağlamayacağım.
Neden yabancı? Efendim, bir Türk çocuğunun Galatasaraylı olması çok doğaldır. Ne bileyim ligde başka bir takımda da olsa,yabancı bir ligde de olsa,gönlü Galatasaray'da olabilir, bu doğaldır. Yabancı biri gelir oynar;ancak yalnızca mesleği için oynaması olasılığı yüksektir. Hiç mi yabancı sevmez yürekten bu takımı? Sevmez mi,sever elbet. Ancak herkes Mondi gibi olamaz.
O yüzden yabancıların Galatasaray'ı onun gibi çok sevme olasılığı az olduğundan,o zamanki duygusallığımdan yabancılara bir boşluk bıraktım.
Neden futbolcu dedim? Ben de bilmiyorum. Öyle söz verdim. 14 yaşında mı neydim zaten.
İşte sözüm futbolcuydu ya,ara ara Gerald Fitch için ağlardım. O bir basketbolcuydu çünkü! Az da ağlamadım. Aylar sonra acıdan zevk alırmış gibi; bir resmi vardı bilgisayarımda bakıp bakıp ağlardım.
Sözümü uzunca tuttum. Bir zaman geldi,söz akıldan geçe geçe ağlandı. Yine çok ağlandı.Baros içindi bu kez. Ne hazırladım oysa kendimi gişine.Sürekli dedim:Kalamaz,gider artık. Umutlanma.
Neye yarar. ''Baros'un sözleşmesi feshedildi.'' O anda yazılar bulanıklaştı. Dondum. Sanki Baros her maç gol atmış o sezon da,yine de göndermişler gibi şaşkındım. Ağladım, be Baros. Sözüm aklımdaydı,yine de ağladım.
Baros içindi bu,bir daha yok,dedim. Yine tutmadım sözümü. Elmander bozdurdu bu kez.
Sözümü tutmak istiyorum artık. Gidenler olur,üzülürüm elbet. Yine de sözümü tutabileceğimi sanıyorum. Çünkü çok çok sevdiklerim olsa da gönlümde Baros,Elmander,Mondi gibi bir futbolcumuz yok şu an. E herkesin vardır bir efsanesi değil mi?