Fatih Hoca'nın ağlayan resmini her gördüğümde benim de gözümden yaş aktı. Hiçbirinde kalbimin sızlamadığı olmadı.
Ağlama sen Hocam.
Gözyaşı döken yüzlerce sevdalı var. Senin yerine de ağlayalım biz.
Ben ağladım,öyle çok ağladım ki.
Neden ağladım? Fatih Terim için. Bu gidiş,böyle gidiş Galatasaray'ıma yakışmadığı için.Galatasaray'ım bundan sonra ne olacak?, diye ağladım.
Basketbolda Ergin Ataman'ı bulduk. Bakalım futbolda da onun gibi birini-yalnızca iyi yönetimiyle değil,Galatasaraylılığıyla da gönlümüzü kazandı- bulabilecek miyiz? Ne zaman?
Ne olacak benim takımım?
Benim aslanım ne günler görecek?
O kötü günler kabus gibi üzerimize çökmesin yine.
Dün eve hızlı hızlı geldim. Kısacık yolda yoruldum. Bilgisayarımı açtım. Şok. Allah'ım inanmak istemedim. Resmi siteyi açamadım. Açtığımda koacaman bir yürek acısı.
Ben bir taraftar olarak bu düş kırıklığını hak etmedim. Ben Galatasaray'da -Fatih Hoca belki tümüyle doğru olmasa da- böyle bir gönderilişi görmeyi istemezdim. Galatasaray'ımda bu olayların yaşandığını görmek ne acı.
Ben bir taraftar olarak gece vakti yorgun argın eve geldiğimde o tüm yorgunluğumu unutturacak o acıyı görmeyi hak etmedim.
Galatasaray'ımın önceliği olmalıydı. En azından beklenmeliydi. Anılara saygıdan bile olsa yalnızca...
Hiç yorum yok:
Yorum Gönder